Het Millenium Festival liep van 26 maart tot en met 3 april 2026 en was oorspronkelijk opgericht om een menselijk gezicht en artistieke invalshoek te geven aan de grote uitdagingen van onze tijd. Via documentairefilms helpt het festival ook om onrecht te onthullen, de stemmen van gemarginaliseerden te versterken, het grote publiek te inspireren en uit te nodigen om bij te dragen aan een betere wereld.

De moeite waard om te vertonen!

Het team van Born in Brussels heeft samen met het publiek, bijna allemaal vrouwen, de vertoning van de documentaire in de zaal bijgewoond. Zodra die voorbij was en het debat van start ging, was de consensus unaniem: die getuigenissen moeten uitgebreider gedeeld worden! Vele vrouwen doormaken immers dezelfde situaties, waarin geweld jammer genoeg niet ontbreekt. Het geweld zit verweven in hun situatie of is afkomstig van de vader en kan fysiek of psychologisch zijn. Verenigingen zetten zich elke dag in om alleenstaande moeders met een migratieachtergrond te begeleiden. Ze bevinden zich in een grote bestaansonzekerheid en kunnen vaak bij niemand terecht. Uit hun getuigenissen blijkt hoe kwetsbaar die alleenstaande moeders zijn.

Verschillende mensen in het publiek waren van mening dat de inspirerende documentaire over alleenstaand ouderschap het verdient om in verenigingen te worden vertoond, zowel voor professionals als voor hun begunstigden, de alleenstaande ouders. De oorzaken voor eenoudergezinnen zijn talrijk: zwangerschap door MBV (medisch begeleide voortplanting), relatiebreuk of echtscheiding, adoptie, ongewenste zwangerschap, overlijden van een van de ouders, enz.

Documentairefilms zijn het krachtigste medium van onze tijd en een blijvende bron van informatie. We geloven dat cinema muren kan slopen, bruggen kan bouwen en kan doen dromen van een betere toekomst. We hebben dan ook niets dan lof voor de rauwe, compromisloze stemmen van onafhankelijke filmmakers die hun kunst gebruiken om de waarheid te onthullen en verandering te eisen. Vzw Diogène, oprichter van het Millenium Festival.

Niemand kan onverschillig blijven

Lichten uit, schijnwerpers aan, camera loopt, en actie! Een moeder getuigt over haar situatie, haar rug naar ons gekeerd. Ook andere vrouwen zullen hun verhaal vertellen. Ze werden benaderd door het team van de vzw Diogène, die hen ging opzoeken in cafés in hartje Brussel. Daar kunnen die legaal in het land verblijvende vrouwen werken, weliswaar deeltijds, maar “dat is beter dan niets”, zoals een van hen zegt. De documentaire laat hun dagelijkse realiteit zien: naast hun kind alleen opvoeden, een job zoeken en een plek om te wonen behouden, is het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Waar en bij wie kunnen ze terecht voor hulp? Na de vertoning blijft niemand onbewogen over wat ze net gezien en gehoord hebben. Die verhalen zijn niet altijd zichtbaar, maar toch overal aanwezig.

Krachtige getuigenissen

We vatten de getuigenissen, de ene nog aangrijpender dan de andere, voor je samen:

• Dit is het verhaal van een vrouw wier partner het hazenpad koos zodra hij ontdekte dat ze zwanger was. Ze had geen werk of financiële middelen en kreeg onderdak bij een vriendin. Daarna vond ze een baan in een café voor een maand. Op een avond vond ze bij haar thuiskomst haar dochter, niet ouder dan een paar maanden, bloedend op de grond. De partner van haar vriendin had haar in het gezicht geslagen omdat ze alsmaar huilde. Door de gevolgen van die agressie gaat haar nu veertienjarige dochter met een handicap door het leven en heeft ze voortdurend hulp nodig. Dat belet haar moeder om te werken.
• We maken kennis met een moeder die al veertien jaar in Brussel woont en net zoals haar man deeltijds werkt. Hij verspeelde zowel zijn geld als dat van zijn vrouw in het casino. Toen ze uit elkaar gingen was hun zoon vier jaar. De moeder kreeg het volledige hoederecht, wat de vader er echter niet van weerhield om zijn ex-vrouw om geld te vragen. Daarna begon het fysieke en psychologische geweld. De moeder wilde de banden niet verbreken omwille van haar zoon. Terwijl hij opgroeit, treedt hij in de voetsporen van zijn vader. De moeder worstelt om een baan te vinden en om haar zoon, die gediscrimineerd wordt door zijn klasgenoten, gelukkig te maken. Ze maakt zich zorgen over zijn toekomst.
• Een andere moeder komt rond door klusjes te doen. Ze slaagde erin een artikel 60-contract te krijgen. Ze had problemen met haar ex-man, die niet wilde dat ze werkte. Met de hulp van het opvangtehuis in haar buurt zette ze toch door en in 2016 kreeg ze uiteindelijk een vast contract. Daardoor kon ze sparen om een eigen appartement te kopen. Haar inspirerende verhaal is een voorbeeld van doorzettingsvermogen voor vele andere vrouwen.
• In een volgende getuigenis maken we kennis met de verantwoordelijke van de : een steunpunt voor kwetsbare vrouwen die zwanger zijn of een peuter hebben en in bestaansonzekerheid leven. De dienst begeleidt meer dan zeshonderd gezinnen per jaar. Hun doelstellingen zijn zorgen voor welzijn en sociale inclusie, medische hulp bieden, informeren en begeleiden, in basisbenodigdheden voorzien en workshops en opleidingen voor moeders organiseren.

Zlatina Rousseva, initiatiefneemster van het festival, zegt: “We geloven dat in ieder van ons het potentieel voor grootsheid, verandering en transformatie schuilt. Op het Millenium Festival worden we samen sterker door de kracht van documentairefilms. De toekomst wacht op ons en we zijn klaar om ervoor te vechten.”

Over het Millennium Festival

Het Millenium Festival zag in 2009 het licht dankzij filmmakers Zlatina Rousseva en Lubomir Gueorguiev, die daarvoor konden rekenen op de steun van Antonio Vigilante, directeur van de Verenigde Naties in Brussel. Het festival is opgericht om een menselijk gezicht en artistieke invalshoek te geven aan de belangrijkste uitdagingen van vandaag, die aanvankelijk de millenniumdoelstellingen werden genoemd. Dankzij de uitgebreide praktijkervaring van de filmmakers kan het festival een zowel emotionele als persoonlijke kijk bieden op die doelstellingen (die nu bekend staan als de duurzameontwikkelingsdoelen). Die creatieve en originele aanpak is geprezen door onder andere Ban Ki-Moon en Kristalina Georgieva, wat de impact en het internationale bereik van het festival onderstreept.

Samuel Walheer