Ben je zwanger of ben je onlangs moeder geworden? Heb je vragen over vaccinatie en wil je daar graag over praten? Twee onderzoeksters van de ULB nodigen je uit voor een ontmoeting met andere ouders. Dit alles in een zorgzame, vertrouwelijke en gezellige sfeer. Het doel is om iedereen de kans te geven zich uit te spreken, vragen te stellen en ervaringen uit te wisselen over vaccinatie tijdens de zwangerschap. Wil je meedoen?
Het is volkomen normaal om je vragen te stellen over vaccinatie terwijl je in verwachting bent, maar ook na de geboorte van je kind. Er circuleert veel informatie die niet altijd even duidelijk is, of het is soms moeilijk om er wijs uit te worden. In dat geval wendt men zich soms tot de huisarts, de gynaecoloog, de verloskundige die de zwangerschap begeleidt of het internet. Dit kan leiden tot een gevoel van onbehagen of zorgen over dit onderwerp. Er kan behoefte zijn aan meer informatie of juist aan het delen van ervaringen. Deze bijeenkomst wordt georganiseerd in het kader van een onderzoeksproject van de Vrije Universiteit Brussel.
Praktische informatie
De verwachte duur van de praatgroepen ligt tussen 1u30 en 1u45.
Om de discussie op gang te brengen, wordt er een hapje en drankje aangeboden.
Zwangere vrouwen en jonge moeders worden verzocht zich in te schrijven via de QR-code. Het is ook mogelijk om rechtstreeks contact op te nemen met de onderzoeksters die het project hebben opgezet.
→ Vragen? Neem contact op met mathilde.veys@ulb.be
Op de tweede zondag van juni vieren we in België Vaderdag. Dat is het ideale moment om stil te staan bij de rol en betrokkenheid van vaders, van bij de geboorte van hun kind tot ongeveer 2,5 jaar. Om dit thema te bespreken nam Born in Brussels deel aan een rondetafelgesprek met verschillende sleutelfiguren uit de perinatale sector. Dit uitwisselingsmoment werd georganiseerd door Bru-Stars en droeg als titel CrossLink Bru-Stars 0-3 ans: la place des papas durant les 1000 premiers jours.
De geboorte van je baby komt eraan of is net achter de rug. Misschien is je baby er al enkele weken, of zelfs maanden. Welke situatie zich ook voordoet, het gebeurt vaak dat de vader of co‑ouder zijn of haar plaats nog niet helemaal vindt. In sommige gezinnen is de vader minder geneigd om zijn rol op te nemen, of krijgt hij daar onvoldoende ruimte voor. De gezinssituaties zijn zeer uiteenlopend en weerspiegelen de realiteit zoals die ook door de verschillende professionals uit de praktijk werd gedeeld tijdens het rondetafelgesprek. Hieronder vind je enkele aanknopingspunten voor toekomstige of nieuwe vaders en co‑ouders, maar ook inspiratie voor andere professionals uit de sector.
Ik ben vader/co-ouder
Born in Brussels heeft een webpagina gewijd aan vaders en co-ouders, met tips om je partner of zwangere vrouw te ondersteunen. Er komen vragen aan bod zoals: Wat kan de vader of de partner doen om de moeder te helpen tijdens de zwangerschap? Hoe pas je je aan, aan het nieuwe dagelijkse leven na de geboorte? Hoe kan je de moeder ondersteunen voor een zo rustig mogelijke terugkeer naar huis? En hoe vind je je plaats binnen deze nieuwe ouderlijke tweedeling?
Enkele suggesties die kunnen helpen:
Neem de tijd om de moeder te begeleiden bij prenatale consultaties of andere momenten waarop ze steun en hulp nodig heeft.
Vermijd conflicten en kies voor dialoog, zonder oordeel of verwijten.
Wees écht aanwezig (al is het maar tien minuten of een uur) voor moeder en baby, zonder gsm of andere afleiding.
Aanvaard hulp van naasten wanneer het moeilijk gaat.
Stel gerust vragen aan de verschillende zorgverleners die je ontmoet tijdens afspraken voor moeder en baby.
Wees geduldig tijdens moeilijke momenten: deze fase is tijdelijk, je baby groeit en ontwikkelt zich.
Bied spontaan hulp aan om een flesje te geven, de baby in bed te leggen, boodschappen te doen, te koken, enz. Zo heeft de moeder minder zware taken en kan ze rusten.
Je partner ondersteunen is cruciaal, zeker in periodes van babyblues of postnatale depressie.
Plan momenten van ontspanning met z’n tweeën, om de band als koppel te onderhouden, bijvoorbeeld door er af en toe samen op uit te gaan.
Bij financiële, psychologische of relationele moeilijkheden bestaan er organisaties die ondersteuning bieden.
Vergeet vooral niet dat gezondheidsprofessionals er zijn om te helpen. Aarzel niet om hulp te vragen, want ze zijn opgeleid om mensen te ondersteunen in situaties zoals die waarin je je nu bevindt, in je nieuwe leven met je baby. Je staat er niet alleen voor!
“De betrokkenheid van de moeder en de vader of co-ouder bij het kind is vaak ongelijk verdeeld. Het is niet eenvoudig om zomaar los te komen van het beeld dat we al van jongs af aan hebben van de vader en zijn rol. Dat vraagt tijd. Maar de verandering is ingezet, en steeds meer jonge vaders nemen hun rol actief op.”Jessy Poels, klinisch psychologe bij Bru-Stars
Babyblues: ook bij vaders en co‑ouders
Een onderwerp dat moeilijk te omzeilen, maar toch zó belangrijk is. Babyblues treft vooral de moeders. Maar zorgen voor de moeder betekent tegelijk zorgen voor de baby én voor de papa of co‑ouder. Na de bevalling kunnen moeders een periode doormaken die bekendstaat als babyblues, veroorzaakt door hormonale schommelingen. Maar ook vaders en co‑ouders blijven daar niet altijd van gespaard. Nieuwe verantwoordelijkheden, opstapelende vermoeidheid en stress kunnen ervoor zorgen dat ook zij hiermee te maken krijgen. Vaders en co‑ouders kunnen zich angstig, neerslachtig of prikkelbaar voelen, en soms zelfs hun eetlust verliezen. Het is heel normaal dat er allerlei vragen opkomen over dit nieuwe leven: zal ik nog tijd hebben voor mijn vrienden? Wat gebeurt er met ons seksleven? Wees gerust: deze fase duurt niet eeuwig. Een van de sleutels om hier doorheen te komen, is het gesprek aangaan met de moeder van je pasgeboren baby.
Je kan ook advies vragen aan je arts of een psycholoog, alleen of met z’n tweeën, om je te helpen de dingen af te zwakken en een goede balans te vinden tussen je rol als vader of co-ouder en je rol als partner.
“Zich engageren in het nieuwe ouderschap is voor vaders soms moeilijk, misschien omdat de aandacht vooral naar moeder en baby gaat. Dat kan voor vaders zelfs stigmatiserend aanvoelen.”Caroline Grégoire, klinisch psychologe bij Bru-Stars
Ontmoetingsplaatsen voor vaders in Brussel
Eén ding werd duidelijk uit het rondetafelgesprek tijdens CrossLink: er zijn weinig plekken waar vaders elkaar kunnen ontmoeten. Gewoon om te praten met andere nieuwe vaders. Het aanbod is eerder beperkt in vergelijking met dat voor moeders. Nochtans weten we dat vaders en co‑ouders niet over het hoofd mogen worden gezien: ze hebben een volwaardige plaats en zijn van groot belang voor het welzijn van het gezin. Het lijkt dan ook belangrijk om vaders expliciet aan te spreken en hun aandacht te trekken, aangezien dit een positieve invloed kan hebben op hun betrokkenheid. Enkele Brusselse initiatieven:
Café des Papas (UMC Sint-Pieter): gratis, maandelijkse workshops begeleid door ONE in het centrum van Brussel (Wolstraat 105). Deze plek biedt een open gespreksruimte om het vaderschap en de ervaringen van toekomstige en jonge vaders te bespreken. Le Café des Papas (CHU Saint-Pierre)
Eenoudergezinnen’thuis (Vorst): deze vzw, gevestigd aan de Albertlaan 135 in Vorst, organiseert af en toe gespreksgroepen die exclusief bedoeld zijn voor alleenstaande vaders, om in een vertrouwelijke setting ervaringen rond eenoudergezinnen uit te wisselen.
Réseau des Pères (Ligue des familles): De Ligue des familles organiseert regelmatig praatgroepen, workshops en geëngageerde of informele activiteiten om de betrokkenheid van vaders te stimuleren en de uitwisseling van ervaringen tussen papa’s te bevorderen. La Ligue des familles soutient et défend les familles | La Ligue des familles
Platform alleenstaandeouder.brussels Voor alleenstaande vaders bundelt het platform alleenstaandeouder.brussels praatgroepen en ontmoetingsmomenten die het mogelijk maken om contacten te leggen met andere vaders in dezelfde situatie. Cercle de parole pour parents solos
Ken je andere plekken waar vaders kunnen samenkomen? Laat het ons weten via info@bornin.brussels.
Verbinding maken met je baby
Je plaats vinden binnen deze nieuwe ouder‑kind‑dynamiek betekent ook een band opbouwen met je baby. Voor de moeder, die het kind negen maanden lang heeft gedragen en eventueel borstvoeding geeft, is dat vaak instinctiever. Het is dus aan de vader of co‑ouder om zelf een band op te bouwen met de baby. Hier volgen enkele suggesties om een band op te bouwen en vaders en co‑ouders actief bij hun rol te betrekken:
Huid‑op‑huidcontact
Een band met je baby opbouwen of versterken, kan je doen tijdens het verschonen, bij het flesje of tijdens het badmoment. Maar wat het meest doeltreffend lijkt, is huid‑op‑huidcontact, een echte must: je baby in je armen nemen, aanraken, strelen en masseren, want in de meeste gevallen heeft hij dat heel graag. Hierover zegt Cécile Cortet‑Pham, psychocorporeel therapeute, masseuse en kinesitherapeute, in het tijdschrift Psychologies: “Door dit intense zintuiglijke contact, door de blikken die worden uitgewisseld binnen deze relatie tussen drie personen, door de aanrakingen en de woorden die worden gesproken, stimuleert huid‑op‑huidcontact de aanmaak van oxytocine bij de moeder, de baby en zelfs bij de vader. Dit hormoon is buitengewoon krachtig: het bevordert hechting en verbondenheid tussen mensen.”
Een bepaalde aanpak tijdens de zwangerschap, haptonomie, lijkt haar nut te bewijzen. Dat is een methode ter voorbereiding op de bevalling met een bijzondere focus: de betrokkenheid van de vader. Hij legt zijn handen op de buik van de moeder… en dan gebeurt er iets magisch. Voelen hoe de baby beweegt in de buik, die hem nog van de buitenwereld scheidt. Deze aanpak kan ook pijn bij de moeder helpen verlichten.
“De wereld uitleggen aan je baby, hem helpen zijn indrukken te ordenen en te begrijpen wat er rondom hem gebeurt. Verhalen vertellen, zingen… Al van in de buik van hun moeder leren baby’s de stemmen van hun omgeving herkennen. Belangrijk om te onthouden, is dat de vader of co‑ouder de wereld op een andere manier zal aanbieden dan de moeder. Dat geeft het kind een bijkomende, verrijkende blik die bijdraagt aan zijn ontwikkeling.” Françoise De Gheest, perinataal psycholoog bij het UKZKF voor Family Nes
Spelen is essentieel
Veel ouders zitten gevangen in een mallemolen van werk, stress, kinderen, vermoeidheid, koken, schoonmaken en bekommernissen. Het is zo al moeilijk om even op adem te komen, dus hoe vind je dan tijd om met je kind te spelen? Yapaka, een preventieprogramma op initiatief van het ministerie van de Federatie Wallonië‑Brussel, benadrukt dat het perfecte ouderschap niet bestaat, maar dat het essentieel is om de tijd te nemen. Plan een eenvoudige activiteit. Zonder al te veel materiaal, zoals in de campagne van Yapaka. Maak jezelf even beschikbaar en maak plezier. Ruim die twijfels uit de weg en speel met je kind!
Spelen is ongetwijfeld de meest verrijkende fysieke en mentale activiteit voor een kind. Ouders spelen een sleutelrol als begeleiders van hun kinderen, niet alleen in het leven maar ook in het veelzijdige universum van de spelletjes. Er zijn er immers zoveel dat het meerdere levens zou kosten om ze allemaal te spelen. Je kind laten experimenteren, zoeken en zich openstellen voor de wereld geeft je kind ook meer zelfvertrouwen en geloof in het eigen kunnen. Maar hoe pak je het aan als je kind met (of zonder) jou wil spelen?
Het belang van de aanwezigheid van de vader of co‑ouder binnen het gezin staat buiten kijf. Ze is essentieel. Net zoals het vaderschapsverlof, dat in België sinds januari 2023 werd uitgebreid van drie naar vier weken. Een duidelijke evolutie, al heeft het bijna twintig jaar geduurd voor ze er kwam. Maar het idee om het verlof uit te breiden of zelfs te verplichten speelde al langer.
Op 8 maart 2026 kwam de Ligue des familles in actie. Het ging om een solidariteitsbeweging waaraan ook andere verenigingen deelnamen, in het hart van onze hoofdstad. De Ligue des familles wilde inzetten op een betere combinatie van gezins‑ en beroepsleven voor moeders. Daarnaast pleitte de Ligue des familles voor een langere en beter vergoede ouderschapsverlofregeling, een evenwichtiger loonstatuut voor moeders en betere rechten voor mantelzorgers, die grotendeels vrouwen zijn.
Het team van Born in Brussels bezocht de kraamafdeling van het Erasmusziekenhuis voor het eerste portret van het jaar. Maak kennis met verloskundige Hélène. Ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Verloskundige belichten we de dagelijkse realiteit van dit belangrijke beroep.
Hélène, verloskundige op de kraamafdeling van het Erasmusziekenhuis. Foto: Samuel Walheer
De communicatiedienst van het Erasmusziekenhuis ging enthousiast in op mijn verzoek. Kort nadat de uitnodiging naar de verloskundigen was doorgestuurd, stelde Hélène zich kandidaat. We konden elkaar snel ontmoeten. Toen ik aankwam op de kraamafdeling, werd ik begroet door een stralende vrouw die enthousiast was over het project. Nadat Hélène me had rondgeleid, begonnen we aan het interview.
Al bij de eerste vraag zet Hélène de toon: “Het beroep van verloskundige heeft me veranderd! Goed doen en vriendelijk zijn, plaats ik centraal bij de uitoefening van mijn job. Dat heeft ertoe geleid dat ik me beter in mijn vel voel. Ik vind dat je als verloskundige onmiddellijk een bepaalde erkenning krijgt van je doelgroep. Het is heel verrijkend om je in te zetten voor het welzijn van vrouwen en hun baby’s.”
Hélène, verloskundige, in een kamer van de kraamafdeling van het Erasmusziekenhuis. Foto: Samuel Walheer
Wie is Hélène?
Hélène is een goedlachse 41-jarige mama. Vooral sinds haar beslissing om haar carrière een andere wending te geven. Daarvoor werkte ze in een heel andere omgeving: marketing. Ze verkocht banden voor vrachtwagens en bouwvoertuigen. Dat is net iets anders. Ze had een soort openbaring na haar bevalling in het Erasmusziekenhuis. Die ervaring heeft haar fundamenteel veranderd. Ze ontdekte het beroep door de verloskundigen rondom haar te observeren. “Ik denk dat het me erg aansprak om voor anderen te zorgen. Dat is iets wat ik in de praktijk wilde brengen in mijn dagelijkse leven”, vertelt ze.
Tegen het einde van de COVID-periode besliste ze om voor verloskundige te gaan studeren op de campus van het UZ in Jette. Nadat ze haar studies had afgerond, was het logisch dat ze zou solliciteren bij het ziekenhuis dat haar geïnspireerd had. Ze heeft een bijzondere voorliefde ontwikkeld voor de algemene opvolging, van de zwangerschap en bevalling tot de verwelkoming van de baby in het gezin. In die context werd Hélène aangeworven op de kraamafdeling, bij de eenheid hoogrisicozwangerschappen. Ze werd opgeleid in het verloskwartier en werkt daar nu al een aantal maanden.
“Het beroep van verloskundige is enorm veelzijdig. Er zijn heel veel manieren waarop je het kan uitoefenen, en dat is een grote meerwaarde.” Hélène
Werken als verloskundige in een ziekenhuis
Hélène legt uit dat de werkuren van week tot week variëren. Over het algemeen begint een werkdag vrij vroeg, rond 7 uur, met een teamvergadering. Daar geeft het nachtteam informatie over individuele patiënten en bijzondere gevallen door aan het ochtendteam. Na de overdracht gaan de verloskundigen naar de kamers, waar ze de koppels begeleiden bij de geboorte van hun baby. Hélène legt uit: “We zijn er om hun vragen te beantwoorden en hen te steunen tijdens dit bijzondere moment in hun leven. In het verloskwartier waken we over de gezondheid van de moeders en hun ongeboren baby’s en begeleiden we de koppels bij hun geboorteproject. Op de kraamafdeling besteden we veel tijd aan de ondersteuning van de borstvoeding. We voeren ook behandelingen uit als dat nodig is en werken nauw samen met de neonatale diensten om te streven naar zero separation.”
Hélène voegt eraan toe: “We zetten onze ronde voort door de verschillende administratieve en medische dossiers bij te werken. Zo kunnen we een optimale multidisciplinaire opvolging verzekeren. Dan neemt het namiddagteam het over na een briefing. Zo gaat het 24 uur per dag, 7 dagen per week.”
“Ik voel dat het komt.”
Hélène vertelt meer over haar werkbeleving: “De nachten op het verloskwartier hebben iets bijzonders. Het halfduister brengt rust, de stilte van het ziekenhuis contrasteert met de intensiteit van de emoties en elke geboorte lijkt gehuld in een intieme sfeer. Afgelopen nacht is er een moeder aangekomen om te bevallen van haar derde kind. Ze wilde een epidurale, die ze snel kreeg. Daarna hebben we haar begeleid tijdens de volledige arbeid, waarbij we haar en haar baby zorgvuldig monitorden. Doorheen de nacht ontstond er een speciale band met dit koppel. ’s Morgens vroeg, toen mijn dienst bijna afgelopen was, ging ik afscheid nemen. Toen keek ze me aan en zei: ‘Ik voel dat het komt.’ Toen ik haar onderzocht, stelde ik vast dat de baby er bijna was. In het eerste daglicht heb ik samen met een collega deze geboorte begeleid. Het was prachtig, sereen en emotioneel. Even later kon de mama haar derde kind in haar armen sluiten. Alles was alles goed verlopen.”
Opleiding en ontwikkeling
In België zijn de studies voor verloskundige anders georganiseerd in de Federatie Wallonië-Brussel dan in Vlaanderen. De studies duren vier jaar in de Federatie Wallonië-Brussel en drie jaar in Vlaanderen. Ze vallen onder het hoger onderwijs van het korte type (professionele bachelor) en worden georganiseerd in hogescholen. Ze omvatten theorie (fundamentele, medische en humane wetenschappen) en uitgebreide klinische praktijk (stages vanaf het eerste jaar, in het verloskwartier, de kraamafdeling, enz.). Hélène legt uit: “Je leert het vak echt en ontwikkelt een klinische blik.”
Hoe zit het met de evolutie van het beroep? Op basis van haar ervaring en gesprekken met collega’s kan Hélène ons vertellen dat er veel veranderd is. Bijvoorbeeld de verhouding tussen de werkdruk, die maar blijft toenemen, en de middelen die ter beschikking gesteld worden om het werk gedaan te krijgen. De oorzaak is dat onze gezondheidszorg steeds meer onder druk wordt gezet. Daarnaast noemt Hélène heel wat positieve facetten van haar werk als verloskundige bij het Erasmusziekenhuis:
je hebt autonomie in je werk met de patiënten;
je maakt deel uit van een structuur en een welwillend team;
je krijgt een zekere flexibiliteit in je werk (flexibele uurroosters);
je kan je werk organiseren voor een goed evenwicht tussen werk en privéleven;
je krijgt onmiddellijk positieve feedback van gezinnen.
Volgens Hélène biedt het beroep van verloskundige de kans om er te zijn voor gezinnen op een buitengewoon moment in hun leven: tijdens de zwangerschap of bevalling, wanneer ze hun kind verwelkomen of een gezin beginnen te vormen. Dat zijn uitzonderlijke momenten die gepaard gaan met een grote kwetsbaarheid voor de vrouw en het koppel. Een grote stap in het onbekende.
Hélène en twee van haar collega’s in het Erasmusziekenhuis. Foto: Samuel Walheer
“We voelen ons gesteund”
Als mama van een kind van zes jaar weet Hélène dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is voor de aanstaande moeders die naar het ziekenhuis komen. Er zijn mooie verhalen, maar ook complexe. Dat is precies wat ze zocht toen ze een nieuwe weg insloeg. Ze wou kennismaken met een ander publiek dan bij haar vorige professionele ervaring. Aan het begin van haar carrière wou Hélène in een team werken. Ze zag zich niet als zelfstandige verloskundige werken. Hélène legt uit: “Als zelfstandige verloskundige werk je meestal alleen, en dat lag me minder. Om nog maar te zwijgen van al het papierwerk dat erbij komt kijken.”
Hélène beschrijft zichzelf als een altruïstische persoon en waardeert de teamgeest op de kraamafdeling van het Erasmusziekenhuis. Dat team is allesbehalve klein, het telt maar liefst tachtig verloskundigen. Omkijken, vragen stellen, rekenen op anderen, elkaar helpen, een klinische blik ontwikkelen en teamleiders hebben bij wie je terechtkan, dat zijn allemaal belangrijke elementen die voor Hélène bevestigen dat ze het juiste pad heeft gekozen.
(Inter)nationale ondersteuning
In België zijn er een aantal organisaties die ondersteuning bieden aan verloskundigen. Op lokaal niveau is er de Franstalige UpSfb (Union Professionelle des Sages-Femmes Belges). Ze promoot het beroep en verdedigt de morele, sociale en professionele belangen van verloskundigen. Aan Nederlandstalige kant is er de Vlaamse Beroepsorganisatie van Vroedvrouwen | VBOV die zich sinds 1994 inzet om het beroep te steunen. De sleutelconcepten van de organisatie zijn: kennis, competenties, visie en interdisciplinariteit.
Op internationaal niveau is er de International Confederation of Midwives. Op 5 mei lanceerde deze haar wereldwijde campagne met de volgende boodschap: “Een miljoen extra verloskundigen”. Een waarschuwing over het tekort aan verloskundigen over de hele wereld. Maar ook de ideale gelegenheid om verloskundigen in de schijnwerpers te plaatsen en hun essentiële rol in de gezondheidssystemen en in de toegang tot zorg voor vrouwen voor, tijdens en na de zwangerschap onder de aandacht te brengen.
De tweede editie van het festival “Met de kinderen op restaurant!” gaat van start. Van 20 tot en met 27 mei 2026 pakken meer dan zestig restaurants in Frankrijk en België flink uit om kinderen te doen watertanden. Het festival is voor iedereen die dicht bij gezinnen staat, zoals buren, vrienden, en grootouders. Vooral kinderen, peuters en kleuters worden speciaal verwelkomd. Aan tafel!
Dit 100% Kids Friendly-festival van lekker eten werd in 2024 gelanceerd door Fooding en geeft kinderen en gezinnen een ereplaats aan tafel. Denk aan verfijnde gerechten die jonge smaakpapillen prikkelen en speciaal voor de gelegenheid ontworpen kleurplaten. De partnerrestaurants leggen ook de allerkleinsten in de watten met bijvoorbeeld purees en fruitpapjes van het merk Popote. Met dat niet onbelangrijke detail zullen veel ouders ongetwijfeld blij zijn. Kortom: een evenement dat je niet mag missen! Het duurt een hele week.
“Een restaurant zonder minimensjes? Dat is als karaoke zonder liedjes, een park zonder gras, een café zonder bier: het bestaat vast wel, maar als je het ons vraagt, mist het ambitie … Daarom pleit Fooding sinds 2024 voor de plaats van kinderen in restaurants. Zo kunnen ook kleine levensgenieters zorgeloos hun buikje rond eten!” Dat lezen we op de website van Fooding.
In Frankrijk en België
Dit zijn enkele van de restaurants die al aan de vorige editie hebben deelgenomen of zich nu bij het evenement hebben aangesloten:
Le Fooding, Le Guide du Fooding of gewoon Fooding is een gids met hippe restaurants, bars, B&B’s en hotels, maar ook recepten, evenementen en zelfs een rubriek gewijd aan kinderen. De gids is opgericht in 2000 en verkrijgbaar in gedrukte vorm, sinds 2005 ook online en sinds 2010 als smartphoneapplicatie. Na 25 jaar bestaat Fooding nog steeds en blijft de gids actueel. Dit spannende nieuwe intergenerationele evenement levert het bewijs!
Is het mogelijk om hersenbeschadiging bij premature baby’s te voorkomen? Een nieuw onderzoek onder leiding van dr. Fleur Camfferman (VUB/UZ Brussel), kinderarts en neonatoloog, betekent een aanzienlijke doorbraak. Door de bloedstroom in de hersenen te onderzoeken, kunnen artsen sneller vaststellen of bepaalde baby’s risico lopen op het ontwikkelen van letsel. Deze preventieve maatregel zou het mogelijk maken om een gepersonaliseerde behandeling aan te bieden die beter is afgestemd op de behoeften van de betrokken baby’s.
{Persbericht van de VUB}
Al bijna een halve eeuw focussen artsen wereldwijd op de slagaders om de gezondheid van babyhersenen te controleren. Maar uit het promotieonderzoek van Dr. Camfferman blijkt dat die cijfers de belangrijkste gevaren vaak over het hoofd zien. De echte sleutel lijkt bij de aders te liggen: de bloedvaten die het bloed weer uit de hersenen afvoeren.
Een ‘vroeg waarschuwingssysteem’
Wanneer een baby te vroeg geboren wordt (vóór 32 weken), zijn de hersenen nog volop in aanbouw. De bloedvaten zijn zo dun en kwetsbaar dat een kleine schommeling in de druk al tot een bloeding kan leiden.
“Het is als een afvoerpijp die de druk niet aankan,” legt Dr. Camfferman uit. “Onze studie toont aan dat we aan de stroomsnelheid in de aders kunnen zien of het brein in de problemen komt. Als het bloed niet vlot weg kan, stijgt de druk en kunnen de vaatjes knappen. Dankzij deze nieuwe kijk kunnen we die risicokinderen mogelijk veel sneller herkennen.”
Zorg op maat in plaats van ‘één maat voor iedereen’
Tot nu toe kregen bijna alle premature baby’s dezelfde standaardbehandeling op basis van hun gewicht of geboortedatum. De resultaten van Camfferman pleiten voor een persoonlijkere aanpak. Als de arts via een echo ziet dat de doorbloeding stabiel is, kan samen met andere parameters besloten worden dat een behandeling, die ook altijd nadelen kan hebben, misschien niet nodig is.
Bij baby’s waar de metingen een risico tonen, kan de arts juist besluiten om juist wel te starten met medicatie en extra rust in te bouwen, door bijvoorbeeld een isolatiebox te gebruiken of meer ‘kangoeroeën’ (huid-op-huidcontact met de ouders) te stimuleren. Dit laatste is niet alleen essentieel is voor de hechting tussen ouders en kind, maar de ouder fungeert ook als een belangrijke co-regulator die de hersenen van het kind beschermen.
De toekomst: AI als digitale assistent
Het onderzoek kijkt ook vooruit naar het gebruik van kunstmatige intelligentie (AI). Omdat baby’s op de intensive care enorme hoeveelheden data genereren, kunnen centrale registratie van deze data met behulp van AI-modellen in de toekomst helpen om patronen te zien die voor het menselijk oog onzichtbaar zijn. Zo zou een computerprogramma een arts een seintje kunnen geven: “Pas op, deze baby heeft nu extra ondersteuning nodig.”
Veiligheid voorop
Dr. Camfferman benadrukt tot slot dat deze precisiemetingen alleen werken als ze met de grootste zorg worden uitgevoerd. Ze pleit daarom voor een betere technische opleiding voor kinderartsen die zelf echo’s maken aan het bed. Alleen met de juiste instellingen van de apparatuur kunnen we deze kwetsbare baby’s de veiligheid bieden die ze verdienen.
→ Meer info:
Dr. Fleur Camfferman: Fleur.camfferman@uzbrussel.be
