Op zondag 9 juni vonden in België de Europese, federale en regionale verkiezingen plaats. Maar voor de kinderen (zowel kleine als grote) kwam hun papa op de eerste plaats! Net zoals bij andere feestdagen verschillen de meningen, maar er zijn mogelijkheden genoeg om je papa een plezier te doen. Ter gelegenheid van Vaderdag staan we stil bij de plaats van vaders in de samenleving, in het gezin en tijdens de eerste kinderjaren. En we sluiten af met een muzikale noot, gewijd aan het magische moment van de geboorte, vanuit het oogpunt van een papa.

Traditioneel wordt Vaderdag in België gevierd op de tweede zondag van juni (maar in de regio van Antwerpen op 19 maart). Ouders zullen het ermee eens zijn dat het prachtig is om mama of papa te worden en een kind te mogen verwelkomen, maar dat het tegelijkertijd je leven op zijn kop zet. Voor een openhartige en humoristische getuigenis kan je kijken naar Ben Névert, een Franse youtuber, die in een video vertelt over de geboorte van zijn kind en zijn nieuwe rol als vader.

Betrokken vaderschap

Het klassieke beeld van de vader aan het hoofd van het gezin is ontstaan in een patriarchale samenleving. Dat beeld is intussen helemaal veranderd. De rol van de vader en die van de moeder zijn nu met elkaar verweven. De vader is niet meer enkel de verwekker, de wettelijke voogd, het gezinshoofd of de autoriteitsfiguur die hij vroeger was. Vaders zijn nu meer betrokken bij taken die vroeger voorbehouden waren voor moeders. Daardoor ontstaat een evenwicht tussen de ouders en een beter model voor de kinderen. “Er zijn veel verschillende gezinsvormen, waaronder alleenstaande vaders, eenoudergezinnen en holebigezinnen. Door die uiteenlopende gezinssituaties kan het moeilijk zijn om de plaats van de vader te begrijpen of te ondersteunen. Betrokken vaderschap is de nieuwe norm geworden in onze samenleving. Dat betekent dat er een band moet zijn tussen de vader en het kind, ongeacht de gezinsvorm. Het is duidelijk dat er vooroordelen zijn en dat onze maatschappij niet altijd zal aanvaarden dat een vader over dezelfde vaardigheden beschikt als een moeder om voor een jong kind te zorgen en zijn behoeften te vervullen”, zegt sociologe Christine Castelain Meunier in een interview met Yapaka.

Hoe zit het met de eerste kinderjaren?

In crèches valt het meteen op dat de overgrote meerderheid van de medewerkers vrouwen zijn. Het zijn kinderverzorgsters die voor de allerkleinsten zorgen. Ondanks het feit dat er een tekort is aan werkkrachten en zowel de publieke als de private sector de situatie regelmatig aankaarten. Het team van Born in Brussels schreef hierover in november het artikel “De sector van de kinderopvang vraagt substantiële hulp”. Met meer mannen in de kinderopvang zou die situatie verbeteren. Het zou tegelijkertijd een meerwaarde betekenen voor de sector. Stéphanie Arnone, verantwoordelijke van een kinderdagverblijf in Luik, vertelt tijdens een interview met het RTBF-nieuws dat Andy, de enige mannelijke kinderverzorger in een team van acht, een grote troef is. Hij zorgt voor een andere dynamiek en het duidelijkste bewijs is de reactie van de kinderen. Ze zijn blij om hem te zien en ze vragen naar hem als hij er niet is. We moeten jongens motiveren en hen duidelijk maken dat dit niet alleen maar een beroep voor meisjes is, maar voor iedereen met een hart voor jonge kinderen.” Volgens sociologe Christine Castelain Meunier is de plaats van vaders logisch: “We moeten nadenken over de plaats van vaders in de wereld van de vroege kinderjaren en de geboorte. Meer mannen aannemen in deze sectoren en de beroepen opwaarderen zijn keuzes die zowel structureel als politiek een positief effect zouden hebben. Maar binnen de teams is het ook belangrijk dat professionals niet alleen met de moeders praten, maar er ook aan denken om een beroep te doen op de vaders. Om het nieuwe vaderschap in de praktijk en vooral de plaats van vaders te ondersteunen, moeten we er ook van uitgaan dat mannen in staat zijn om een nieuw soort band op te bouwen met kinderen.”

Ontstaan en evolutie van Vaderdag

Volgens de literatuur ontstond Vaderdag in de 15e eeuw in katholieke kringen. De traditie werd ingevoerd op de feestdag van Sint-Jozef (de vader van Jezus), namelijk 19 maart, in verschillende Europese landen zoals Spanje en Portugal, maar ook in Latijns-Amerika. In België bleef die datum bewaard in de regio van Antwerpen. In Frankrijk werd Vaderdag vooral populair door een reclamecampagne van een aanstekerfabrikant uit Bretagne. Daarin werd opgeroepen om een aansteker te schenken aan alle papa’s. De feestdag kreeg dus een commerciële wending, die ook vandaag nog zichtbaar is. Denemarken viert Vaderdag op 5 juni, de Dag van de Grondwet. In Thailand wordt Vaderdag gevierd op de verjaardag van de koning. Momenteel is dat 28 juli, de verjaardag van koning Rama X. In Australië wordt Vaderdag gevierd de eerste zondag van september. Zo ligt het feest niet te dicht bij Moederdag en kan de verkoop gestimuleerd worden. De Verenigde Staten vieren Vaderdag de derde zondag van juni. Hoewel het een feestdag is, krijgen werknemers over het algemeen geen betaald verlof, in tegenstelling tot federale feestdagen zoals Nieuwjaar en de Onafhankelijkheidsdag.

Vader zijn is magisch, op muziek

Luister naar het lied dat Nick Mallen heeft opgedragen aan de geboorte van zijn dochter ↓

Samuel Walheer

Om de twee jaar brengt de Zinneke Parade de straten van het centrum van Brussel tot leven met kleuren, muziek en dans. Dit grandioze spektakel brengt bovendien de gezinnen, ongelijkheden, diversiteit en zelfs de kwetsbaarheid binnen sommige gezinnen onder de aandacht. De folkloristische en inclusieve parade kon jong en oud op zaterdag 1 juni duidelijk bekoren, het publiek beleefde maar liefst twee uur lang PlaiZir.

Elke tweejaarlijkse parade heeft een thema. Dit jaar vormde PlaiZir de rode draad tussen de achttien Zinnodes waaruit de parade bestond. Zinnodes zijn artistieke groepen van acteurs van alle leeftijden en achtergronden of verenigingen die samen door de straten van Brussel paraderen om een grote glimlach op de gezichten van de toeschouwers te toveren. Het Born in Brussels-team kon zelf vaststellen hoe het evenement de ogen van de gezinnen in het publiek deed sprankelen van enthousiasme en vreugde. Er wordt al volop nagedacht over het thema van de Zinneke Parade van 2026 en alle voorstellen zijn welkom! → Zinneke Parade

Samenleven

“De Zinneke Parade gebruikt klassieke elementen uit de folklore en het carnaval, maar ze is echt uniek omdat ze de toekomst verbeeldt en waar Brussel voor staat: een gelaagdheid van culturen, veel verschillen, jongeren, mannen, vrouwen, kwetsbaren, het is een bonte mix,” vertelde Anne Sophie Van Neste, medeoprichtster van de Zinneke Parade, aan BX1. Tijdens de parade bewogen de Zinnodes door de straten van het stadscentrum, elk met hun eigen unieke en toch gemeenschappelijke boodschap. Die kwam op verschillende manieren creatief tot uiting (via dansen, liedjes, muziek, kostuums en versierde praalwagens). Dit waren enkele Zinnodes en hun boodschappen: Verzet van de Verborgenen (“Wij hebben geen papieren, maar hebben wel een stem”), Barba HAHA (praktijken die goed zijn voor je gezondheid), Wondergeneratie (komaf maken met de clichés over jongeren uit wijken), Party No·o·rd (symbool van collectieve macht en verschillen), Tuning (een oproep voor vrijheid van expressie en individualiteit), Cult’Ur (kindertijd en stadsculturen) en Aquarella (iedereen heeft recht op leven en plezier!).

Voor het PlaiZir

Het MagaZinneke bevatte alle nodige informatie om de parade goed te kunnen volgen en werd tijdens de parade aan het publiek uitgedeeld. Op pagina negen staat een paragraaf met de titel “Wat een schande, wat een arrogantie”, waaruit dit fragment komt:“(…) Nu ‘de ander’ steeds meer uit het zicht wordt verdrongen en overheidsgeweld, gendergeweld en geweld omwille van grondgebied overal om zich heen grijpen, nu de samenleving verhardt en extremen terrein winnen, moeten we meer dan ooit op zoek gaan naar gedeeld plezier, onszelf opnieuw uitvinden en elkaar ontmoeten, jij, wij, iedereen. Plezier – het is eenvoudig en zeer ingewikkeld tegelijk. Het plezier van de een is niet dat van de ander. Het kan hier aangenaam zijn en daar schokkend, mensen confronteren of juist samenbrengen. Plezier doet ons vooral glimlachen en soms blozen. Het verbindt ons over onze diversiteit en complexiteit heen. Onze verschillen dwingen ons om op zoek te gaan naar gedeeld plezier, zodat we elkaar kunnen ontmoeten en onszelf opnieuw kunnen uitvinden, samen, buiten, in de stad.”

Oorsprong van het project

De Zinneke Parade is ontstaan in 2000, toen Brussel de culturele hoofdstad van Europa was. Het idee was om Brusselaars uit de negentien gemeenten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, met elk met hun eigen taalkundige eigenheden (Franstaligen, Nederlandstaligen, meertaligen), samen te brengen rond een gemeenschappelijk project. De eerste editie vond plaats in 2002 met als thema Zinnergie. Sinds toen wordt er om de twee jaar een parade georganiseerd. Deze thema’s kwamen al aan bod: Het lichaam in de stad, Toekomst à venir, Water/Eau, A table/Aan tafel, Désordre/Wanorde, Tentation/Bekoring, Fragil, ILLEGAL, Wolven!/Aux loups!, Trompe l’oeil/Gezichtsbedrog en dit jaar PlaiZir. De term Zinnode werd bedacht om de hybride groepen te beschrijven die de parade vormen. Een Zinnode bestaat uit mensen, partners of artistieke coördinatoren – met andere woorden: deelnemers – die samenkomen en samenwerken rond een gezamenlijk artistiek project.

Samuel Walheer

Op donderdag 16 mei 2024 nam het team van Born in Brussels deel aan het colloquium “Seksuele en reproductieve gezondheid van kansarme vrouwen” in het Volkshuis (Sint-Gillisvoorplein). Centraal stonden onderwerpen die kansarme vrouwen aanbelangen, zoals toegang tot gezondheidszorg, genderkwesties, de rol van cultuur en geweldpreventie. In de voormiddag leverden verschillende sprekers – onderzoekers, artsen en sociologen – om beurt hun bijdrage aan het debat. In de namiddag werden workshops gegeven door mensen die werkzaam zijn op het terrein. Dit bracht een dynamische uitwisseling op gang tussen professionals uit de sector.

In de woorden van Myriem Amrani, voorzitter van het OCMW van Sint-Gillis, die het initiatief nam voor het colloquium: “Deze studiedag is een uitgelezen kans om alle eenoudergezinnen in de kijker te zetten, het onzichtbare zichtbaar te maken, te praten over taboes rond het vrouwelijke lichaam, de moeilijke toegang tot gezondheidszorg, verzoeken tot zwangerschapsafbreking, enz. Het is van vitaal belang om het bewustzijn onder onze maatschappelijk werkers te vergroten door hen de nodige preventiemiddelen te geven, het welzijnsbeleid in vraag te stellen en projecten te ontwikkelen om het onzichtbare opnieuw zichtbaar te maken in het belang van onze begunstigden. De expertise van de onderzoekers, aangevuld met die van de mensen op het terrein, creëert zonder de minste twijfel de juiste synergie om het gezondheidsbeleid te bevorderen en zo al deze kansarme vrouwen te helpen”. Tijdens het colloquium effenden verschillende gezondheids- en welzijnsexperts de weg voor het debat door om beurt thema’s aan te snijden die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Hier volgt een samenvatting van de toespraken.

“De productie van het vrouwelijke lichaam: tussen privé en politiek”

Als eerste kwam Aurélie Aromatarioaan de beurt. Ze sprak over “De relatie tussen gender en gezondheid”. Tijdens haar presentatie schetste de socioloog en onderzoeker enkele van de spannende momenten waarop bewegingen vanaf de tweede helft van de 20e eeuw door en voor vrouwen werden opgericht, zoals afrofeminisme, socialistisch feminisme of lesbisch feminisme, enz. De kwestie van seksuele en reproductieve rechten zal een vlucht nemen met de politisering van de intieme levenssfeer. Wat zijn onze relaties in het private en publieke domein? Feminisme zal proberen het privéleven te politiseren, dat enkel geschikt is voor het reproductieve aspect en de opvoeding van kinderen. Dit reducerende en kwetsbare aspect van de vrouw – beperkt tot een kleine ruimte, symbool van schoonheid, die haar eventuele geslachtskenmerken moet verbergen – zal een andere dimensie krijgen dankzij de ontwikkeling van de medicalisering. Tot slot zal deze medicalisering het mogelijk maken om het voortplantingsvermogen te reguleren van vrouwen, die voortaan verantwoordelijk zullen zijn voor hun seksualiteit en anticonceptie, en zowel consumenten als producenten van gezondheidszorg zullen zijn.

“Tussen gendervooroordelen en een onzekere toegang tot gezondheidszorg”

Svetlana Sholokhova, onderzoeker bij de studiedienst van de Christelijke Mutualiteiten, stelde de resultaten voor van haar onderzoek naar de toegang tot gezondheidszorg en de invloed van gendervooroordelen. Haar eerste vaststelling is dat vrouwen, ook al leven ze langer dan mannen, invaliderende ziekten ontwikkelen om biologische, economische redenen of vanwege machtsverhoudingen (genderongelijkheid). Volgens de onderzoeker liggen vier punten aan de basis van een ongelijke toegang tot gezondheidszorg:

• Gevoeligheid: onderdiagnosticering en laattijdige behandeling, vrouwspecifieke ziekten en een laag percentage ziekenhuisopnames onder vrouwen.
• Beschikbaarheid: vrouwen hebben minder vrije tijd, maken meer gebruik van het openbaar vervoer en een moeilijkere toegang voor moeders met kinderwagens.
• Betaalbaarheid: vrouwen zijn doorgaans armer dan mannen, 27% van de gezinnen (waarvan 32% eenoudergezinnen en 80% vrouwen) heeft moeite om hun gezondheidszorg te betalen.
• Aanvaardbaarheid: gedefinieerd als “het vermogen om zorg te verlenen die voldoet aan de minimale kwaliteitsbehoeften die mensen ervaren om gebruik te willen maken van gezondheidszorg” Bovendien zijn machtsverhoudingen zichtbaar in professionele omgevingen, zoals de gezondheidszorg, en hebben ze algemene gevolgen.

“De urgentie van gender: hoe gender de zorg beïnvloedt”

Charline Marbaix wijst ons eerst op het verschil tussen “gender” en “geslacht”. De termen worden vaak verward. Gender verwijst naar het culturele onderscheid tussen de sociale rollen, eigenschappen en psychologische identiteiten van mannen en vrouwen, terwijl geslacht verwijst naar het biologische onderscheid tussen mannen en vrouwen. Ze is arts op een medische spoedhulpdienst en vestigt de aandacht op enkele vaststellingen op het terrein. Ten eerste: vrouwen die dagelijks zorgtaken op zich nemen in het gezin – en hier niet voor betaald worden – lopen een groter risico op een burn-out. Ten tweede: de hoge mate van bestaansonzekerheid onder vrouwen op vruchtbare leeftijd is zorgwekkend en de onevenredig hoge kosten voor hun menstruatie zijn schandalig. Tot slot mogen we niet vergeten dat elke medische handeling in werkelijkheid een sociale handeling is. Daarom moeten medische beroepen in de omgang met patiënten rekening houden met verschillende factoren: gendervooroordelen, communicatiestijl en de informatie die mensen al dan niet wil delen.

Gynaecologisch en verloskundig geweld: “We moeten het bewustzijn vergroten”

Sinds zijn oprichting in 2022 heeft Born in Brussels zich vooral op deze kwestie toegelegd. De cartes blanches of eisen van de sector worden systematisch gedeeld op onze website. In ons recente artikel Tien jaar Le Cocon wijst een sociaal antropoloog op het belang van geboortehuizen om verloskundig geweld een halt toe te roepen. Tijdens deze studiedag over de seksuele gezondheid van kansarme vrouwen was de derde workshop in de namiddag gericht op gynaecologisch en verloskundig geweld. Tijdens een escape game, georganiseerd door twee vrijwilligers van het Plateforme citoyenne pour une naissance respectée (Charlotte Verdin en Miriam Ben Jattou), werd een kleine groep zorgprofessionals zich bewust van de maatschappelijke en juridische uitdagingen die hierbij komen kijken. Wat de workshop duidelijk aantoonde: “We moeten het bewustzijn vergroten!”

Culturele dimensie en bewustmaking

L

De vierde workshop bestond uit een presentatie van drie projecten rond culturele dimensie in de benadering van het publiek. Een van de drie sprekers was Hanan Ben Adbeslam, die werkt voor “Volle Maan” en goed bekend is bij het team van Born in Brussels. Ze stelde haar “informatiedoos voor cultureel gevoelige anticonceptiemiddelen” voor. Deze kit, die in 2007 werd ontwikkeld en sindsdien is bijgewerkt, wordt aangeboden in de verschillende Brusselse gemeenten om het bewustzijn van gezondheidsprofessionals te vergroten. De twee andere, even interessante presentaties van Cultures & Santé en de Fédération Laïque des Centres de Planning familiaux schetsten een beeld van de realiteit op het terrein: er is wel degelijk een gebrek aan informatie over anticonceptie voor vrouwen met een migrantenachtergrond in Brussel.

Samuel Walheer

Op 15 mei was het de Internationale Dag van het Gezin. Het was de dertigste verjaardag van dit wereldwijde evenement, dat in 1993 werd gelanceerd door de Verenigde Naties. Deze Internationale Dag vestigt de aandacht op gezinnen en de problemen waar ze regelmatig mee geconfronteerd kunnen worden. Het doel is ook (en vooral) om het grote publiek, en bovenal jongeren, bewust te maken van de impact die de klimaatverandering heeft op gezinnen. 

Het is belangrijk om te beseffen dat elk gezin uniek is, maar tegelijkertijd in een groter, gemeenschappelijk geheel past. Want we wonen allemaal in dezelfde omgeving, die we moeten beschermen, onder andere tegen de klimaatopwarming. Via de Dag van het Gezin willen de Verenigde Naties mensen als één grote familie samenbrengen rond een gezamenlijk thema, acties en initiatieven voor het klimaat lanceren en benadrukken dat het essentieel is om jongeren voor te lichten en op te leiden.

Gezinnen en het klimaat

De Verenigde Naties verklaren op hun website: “De klimaatverandering heeft een negatieve impact op de gezondheid en het welzijn van gezinnen. Ze zorgt voor meer vervuiling en extreme weersomstandigheden zoals orkanen, droogte en overstromingen, die op hun beurt de landbouwproductiviteit en de toegang tot water in het gedrang brengen, maar vaak ook leiden tot gedwongen verhuizingen en een verlies van bestaansmiddelen. Dat alles veroorzaakt meer honger en kwetsbaarheid en brengt economische ontwrichting met zich mee, vooral in klimaatgevoelige sectoren zoals de landbouw en de visserij. Gezinnen hebben een aanzienlijke invloed op het klimaat en kunnen dus een cruciale rol spelen bij de aanpassing aan en de beperking van de gevolgen van de klimaatverandering, wat zonder drastische maatregelen steeds moeilijker en duurder zal worden.”

Jongeren zijn de toekomst

Jongeren vormen de grootste groep in de wereldbevolking. Op dit moment zijn er 1,8 miljard jongeren van 10 tot 24 jaar. De nieuwe generatie aarzelt niet om haar stem te laten horen en te demonstreren. Jongeren willen de situatie verbeteren en zich inzetten voor het klimaat. Daarom verzamelen ze kennis, creëren en innoveren ze en zoeken ze steun bij elkaar met een gezamenlijk doel. Het is duidelijk dat gezinnen een belangrijke rol spelen. (Jonge) ouders moeten hun kinderen proactief opvoeden over klimaatkwesties. Want hoe vroeger we deze generatie bewustmaken, hoe beter ze zich kan inzetten voor een gezonder klimaat.

Dertigste editie

De belangstelling van de Verenigde Naties voor gezinnen dateert van de jaren 1980. In 1987 consulteerde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties haar lidstaten over de eventuele afkondiging van een internationaal jaar van het gezin. Op 15 mei 1993 werd de Internationale Dag van het Gezin afgekondigd, bedoeld om het bewustzijn rond gezinsgerelateerde thema’s te verhogen en de kennis te verbeteren over de sociale, economische en demografische uitdagingen waar gezinnen mee te maken hebben. In 2015 hebben alle 163 lidstaten van de Verenigde Naties de 17 duurzame ontwikkelingsdoelstellingen goedgekeurd. Die omvatten: armoede beëindigen, ongelijkheid terugdringen, kwaliteitsvol onderwijs en een goede gezondheid verzekeren en actie ondernemen om de klimaatverandering te bestrijden. Om die verschillende doelstellingen te bereiken, is het dus cruciaal om meer aandacht te besteden aan gezinnen. Uit de vele recente nieuwsberichten in verband met de klimaatverandering blijkt immers hoe belangrijk het is dat we ons klimaat beschermen.

Samuel Walheer

Op zondag 12 mei vierden velen traditiegetrouw Moederdag. Zoals elke tweede zondag van mei was het de ideale gelegenheid voor kinderen, ongeacht hun leeftijd, om hun geliefde mama te bedanken. Sommigen vinden dat echter een commercieel feest dat vrouwen reduceert tot één rol, namelijk kinderen baren. Maar voor de meeste mensen is dat de perfecte dag om hun liefde voor hun mama duidelijk te maken en haar te eren. Net als elders in de wereld, houden we er ook in België verschillende tradities op na. Tijd om op verkenning te gaan. 

Op zondag 12 mei was het overigens ook Dag van de Verpleging. Nóg een reden om de schijnwerper te richten op al die superhelden die ook mama zijn. Verpleegkundigen zijn onmisbaar in de medische wereld, dat heeft de covidperiode duidelijk bevestigd. Maar veel rust kennen ze niet, vooral niet als ze kinderen hebben. Ze moeten hun tijd thuis combineren met lange werkuren in het ziekenhuis, nachtdiensten en weekendwerk. Daarom was het voor het team van Born in Brussels vanzelfsprekend om de aandacht te vestigen op alle vrouwen die hun carrière zo goed mogelijk proberen te combineren met hun moederschap.

De oorsprong van Moederdag

De traditie rond Moederdag bestaat al sinds mensenheugenis. Of beter gezegd: sinds de oudheid. De Grieken vierden hun godin Rhea, de moeder van Zeus, die ze associeerden met het moederschap en als vruchtbaarheidssymbool zagen. Volgens schriftelijke bronnen werden moeders in de middeleeuwen gevierd in de lente, het seizoen dat in het teken stond van Maria, de moeder van Jezus. We maken een sprong in de tijd tot de twintigste eeuw, en de vele conflicten die ermee gepaard gaan. Zo bracht de komst van de Amerikanen in Frankrijk ook de invoering van een speciale dag met zich mee, ter ere van alle vrouwen die een kind hadden verloren. Later, toen de oorlog voorbij was, introduceerde Frankrijk een dag voor moeders van grote gezinnen om het geboortecijfer op te krikken.

Waar en hoe worden mama’s gevierd?

Zowel in België als in andere landen zetten we onze mama’s elk jaar in de lente in de bloemetjes. Dat gebeurt volgens verschillende tradities:

• In België (en Canada) vieren de meeste mensen Moederdag op de tweede zondag van mei. De stad Antwerpen vormt echter een uitzondering, want daar vindt Moederdag plaats op 15 augustus. Kinderen grijpen die gelegenheid aan om hun mama te bezoeken en haar een cadeautje of een bos bloemen te geven.
• In Frankrijk wordt Moederdag sinds 1950 gevierd op de laatste zondag van mei. Daar maken de meeste kinderen een knutselwerkje voor hun mama.
• Duitse mama’s hoeven niet te werken op die feestelijke dag, die ook op de tweede zondag van mei plaatsvindt.
• En in Spanje worden mama’s op de eerste zondag van mei gevierd. Op die dag hoeven mama’s en oma’s niet te koken.

Andere landen, andere gebruiken

Ongeacht de tijd van het jaar, is het heel gebruikelijk dat mama’s allerlei cadeaus krijgen van hun kinderen: chocola, juwelen, bloemen, knutselwerkjes, enz. In andere landen dan de al genoemde, worden die cadeaus op verschillende momenten uitgedeeld: in Argentinië worden mama’s in oktober verwend, in Noorwegen in februari en in Indonesië in december. Voor een indrukwekkende symboliek moet je in Ethiopië zijn, waar aan het einde van het regenseizoen de mama’s gevierd worden op Antrosht, een feest van drie dagen lang met dansen en familiebijeenkomsten. In Thailand, tot slot, is Moederdag een officiële feestdag, waarop de straten blauw kleuren en op allerlei manieren worden verlicht. Hoewel er in de wereld verschillende rituelen en gebruiken zijn rond Moederdag, blijft de bedoeling hetzelfde: de eerste vrouw in ons leven, onze mama, een leuke dag bezorgen.

Samuel Walheer